نياورده باشد مىتواند نيّت روزه واجب كرده و صومش از فريضه واقعى مجزى است . و در پايان عبارت مىفرماين : بلكه بر ايندو ( مريض و مسافر ) با قيودى كه ذكر شد روزه واجب و لازم است بخلاف طفل كه بعد از طلوع فجر بالغ شود يا كافر كه مسلمان گردد و حائض و نفساء از حيض و نفاس پاك شوند و ديوانه و مدهوش كه در اين وقت از اين دو عارضه بدر آيند كه در هيچ يك از اين افراد نيّت روزه واجب نمىباشد چه آنكه زوال عذر در ايشان مىبايد در مجموع وقت يعنى از قبل طلوع فجر تا غروب آفتاب مستمر بوده تا روزه‌شان صحيح و واجب باشد البتّه اگرچه در غير اين صورت مستحبّ است از مفطرات امساك كنند ولى به اين امساك روزه نمىگويند . قوله : او ما نوى فيه الاقامة عشرا : كلمه [ ما نوى الخ ] معطوف است به [ بلده ] و ضمير در [ فيه ] بماء موصوله راجعست . قوله : سابقة على الدّخول الخ : كلمه [ سابقة ] منصوب است تا صفت باشد براى مفعول مطلق محذوف و تقدير عبارت چنين مىباشد : او قدم بلدا نوى فيه الاقامة عشرا نيّة سابقة على الدّخول الخ . قوله : و يتحقّق قدومه : يعنى قدوم مسافر . قوله : فى بلده : ضمير مجرورى به مسافر راجعست . قوله : و ما نوى فيه الاقامة الخ : معطوفست به [ بلده ] . قوله : قبله : ضمير مجرورى به دخول راجعست . قوله : امّا لو نوى بعده : يعنى بعد الدّخول . قوله : فمن حين النّيّة : يعنى قدوم و دخول از زمان نيّت